03-01-08

Donderdag: kas opfretten

 

D. heeft al enkele dagen last van zijn maag.  Aan iedereen vertelt hij dat het de naweeën zijn van de diverse uitgebreide feestmaaltijden, maar ik weet wel beter.  Hij heeft zich die nacht weer suf gepiekerd over het feit dat we na 9 maanden samen zo'n ruzie kunnen hebben.  Hij twijfelt dus opnieuw.

En ik die dacht dat we op het goede spoor zaten.  Ik die met mijn hoofd weer op de planeet Cupido leefde, omringd door roze wolkjes en appelbloesems ...  Terwijl in reality er getwijfeld wordt over ons.  Over wij.  Over hij en ik.  Over D. en C.

Op mijn smsje (I know, wrong way of communicating) waarin ik hem schreef dat mijn hart brak als ik hoorde dat hij twijfelde, antwoordde hij: "komt wel goed mateke".  Mijn beurt nu om mijn kas op te fretten...

09:19 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: twijfel |  Facebook |

31-08-07

Vrijdag: overpeinzingen

Na het fietsen, plonste hij in het bad dat ik voor hem had laten vollopen.  Ik had kaarsjes aangestoken in de badkamer.  Hij had zich letterlijk leeg gereden, en kon wel een beetje rust gebruiken.  "Zen", noem ik dat dan, ook al weet hij niet wat ik ermee bedoel.  (Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik ook een leek ben als het over "feng shui" toestanden gaat.)

Hij in bad, ik ernaast.  Beetje vertellen over het fietsen, en over de dag die achter ons lag.  Bezweet, haren uit de plooi, ... whatever hij ziet er altijd lekker uit.  Dat mag ik met fierheid verkondigen, ik heb een lekkere vent.

Toen we na onze spaghetti in de zetel lagen.  Zij aan zij, lekker dicht bij elkaar, dacht ik aan de twijfels en onzekerheden die ik enkele uren daarvoor hier op mijn blog had neergepend.  Zag ik spoken?  Want zowel in de zetel, als daarna in bed, lagen we knus bij elkaar.  Ik genoot van zijn lichaamswarmte, van zijn geur, van zijn blote lijf tegen het mijne.  Ik besefte dat ik van dat gevoel te vaak vergeet te genieten.  In mijn angst om hem te verliezen, merk ik opnieuw de kleinere dingen op.  De dingen die me doen smelten, hij doet me smelten. 

Dit is niet zomaar een relatie, ik wil dat het dé relatie wordt.  Ik heb iets unieks in handen, en ik wil dit niet moeten verliezen.  Ook al heeft mijn vorige relatie de nodige littekens nagelaten, ik wil niet dat ze dit beïnvloedt.  Bij hem hoef ik niet altijd de sterke untouchable vrouw te zijn, integendeel, bij hem mag ik mijn zwaktes tonen.  Ik hoef ze niet te maskeren, hij doorziet me toch.  En in plaats van daartegen te vechten, zou ik wat meer naar mijn buikje moeten luisteren.  Het is heus niet belachelijk om toe te geven dat ik verkeerd was, of om in zijn armen te vluchten als ik het even niet meer zie zitten.  Had ik dat natuurlijk maar iets eerder ingezien.  Dan had ik dit blogje niet moeten schrijven.

Misschien moet ik hem dit alles gewoon eens zeggen.  Ik weet dat hij me het liever hoort zeggen dan dat hij het leest.  Misschien maar even die principes, die koppigheid, en de angst om uit mijn rol te vallen opzij zetten.  Mijn hart openen en hem een kijkje gunnen ... die niet waagt ...

 

09:45 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: twijfel, hart, gevoelens |  Facebook |

29-08-07

Woensdag: erover praten

 

Dat er gepraat moest worden, was evident.  Hij had gelijk, er zijn teveel discussies, teveel voor een relatie van amper 6 maanden oud.  Ik wéét dat ik vaak aan de oorzaak lig van die discussies, en ik werk aan mijn impulsieve reacties, écht wel, maar blijkbaar niet hard genoeg.

Dan kwam de waslijst van dingen die hem aan mij stoorden.  Een behoorlijk lange lijst, té lang naar mijn zin, té lang voor een relatie van amper 6 maanden oud.  Dingen waarvan ik weet dat ze af en toe storend kunnen overkomen.  Dingen waaraan ik wil werken.
Onze verwachtingen liggen vaak anders.  Zijn ex(en) waren blijkbaar steevast noeste poetsvrouwtjes (ieder diertje zijn pleziertje), ik ben daarin eerder chaotisch.

En niet alleen daarin ben ik chaotisch, mijn hoofd is één grote chaos.  Misschien weet ik wel waarom.  De laatste zes maanden zijn er zoveel veranderingen geweest in mijn leven, zoveel dingen gebeurd, dingen beëindigd, dingen begonnen, ... en ik heb er de tijd niet voor genomen om dat allemaal te verwerken.  Misschien moet ik deze keer toch eens luisteren, en af en toe tijd nemen voor mezelf, zoals hij voorstelde.  Misschien moet ik daar maar eens werk van maken, van ik-tijd.

Praten, is niet mijn sterkste troef.  Niet meer, vroeger wel.  In een vorig leven was ik de grote prater, en zweeg de tegenpartij.  Tot ik op een gegeven moment besloten heb om ook maar te stoppen met praten, het loste niks op en het veranderde niks.  Daarom heet dat nu ook "vorig leven".
Nu lijkt het alsof ik mijn gevoelens en gedachten niet meer kan vertalen naar spreektaal.  Ik vind de woorden niet om ze uit te leggen.  And yet another frustrating issue is born.  Niet alleen voor mij, ook voor hem.

Hoe voel ik me nu?  The day after?  Redelijk slecht.  Onzeker.  Bang.  Twijfelend.  Ik heb het gevoel alsof ik hem elk moment kan verliezen.  Dat wil ik niet, dat kan ik niet.  Misschien heb ik al teveel bruggen opgeblazen?  Maar dan zou hij het me wel gezegd hebben?  Of niet?
Toen hij zei dat we, als het toch niet zou lukken tussen ons, wel vrienden konden blijven, leek ik het te horen donderden in Keulen.  Hoewel ik het onderwerp had aangesneden, had hij er blijkbaar ook al over nagedacht.  Hoe het verder zou moeten als we uit elkaar zouden gaan.

Ik wil hem niet kwijt.  Whatever it takes.  Ik wil dit niet verliezen, deze relatie, dat gevoel, zijn blik, zijn warme handen, zijn armen om me heen, zijn lippen op de mijne, zijn stem in het donker, de geborgenheid, de intimiteit, het passionele, ...  helaas ligt dat niet alleen in mijn handen.

11:16 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: twijfel, onzekerheid |  Facebook |