30-03-08

Zondag: het moet stoppen

Ik weet niet of er enige logica zal zitten in wat ik nu allemaal ga schrijven.   Het is zondag, D. is net vertrokken voor zijn wekelijkse fietstocht.  Vrijdag hebben we weer een banale discussie gehad, die ons weer eens met de neus op de feiten heeft gedrukt: we maken teveel ruzie.

Daarstraks begon ik over een weekendje zee, D. zei me dat hij in de huidige situatie geen vakanties wil plannen.  Ik heb gisteren namelijk gezegd dat het misschien beter was voor ons dat ik tijdelijk terug bij mijn ouders zou  intrekken. Veel heeft hij daarover niet gezegd.  En dat is het nu net.  Ik weet niet wat hij wil.  We praten, of ik praat, en dan loopt hij weg.  Waarom?  Omdat hij niet durft bekennen dat we beter uiteen zouden gaan?  Of wil hij niet dat ik wegga?  Maar waarom spreekt hij dan niet.

Ik wil niet opgeven.  Ik heb niet het gevoel dat we met onze rug tegen de muur staan.  Ik wil een stabiele relatie.  Het gevoel dat we altijd op elkaar kunnen terugvallen.  Maar wat ik écht wil, is dat onze neuzen in dezelfde richting wijzen.  Dat hij dat ook wil.  Dat hij me vertrouwt, me graag ziet.

Maar ik wil een beslissing.  Ik wil uit deze impasse raken.  Stoppen met huilen, stoppen met ruziën.  Wij 2 als een solide basis.

Helaas, moet je daarvoor met 2 zijn.

09:10 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: ruzie, uit elkaar |  Facebook |

08-01-08

Dinsdag: spons

 

Gisterenavond in bed vroeg ik hem opnieuw wat er aan de hand was: niets.  Ik vroeg hem: "heb je nu nog last van die ruzie?" antwoord: "ik weet het niet", of "voel je je minder aangetrokken tot mij?" antwoord: "ik weet het niet".  Tja, zover de door hem fel bepleitte "directe communicatie".
Chaoot: "soms begrijp ik je toch niet zenne"
D.: "ik begrijp jou soms ook niet"
Chaoot: "je maakt me zo onzeker"
D.: jij maakt mij ook onzeker"

Hoe kan er nu niets zijn als ik voel dat er iets is.  't Is alsof die ruzie als een spons over onze relatie heeft gewreven, en nu zit alles vol vlekken en vegen.

Gisteren vond ik in een oude GSM onze allereerste berichten aan elkaar.  Het lijkt zo ver weg.  Hij was toen zo halsoverkop en binnenstebuiten verliefd op mij.  Misschien waren zijn verwachtingen te hoog, misschien heb ik ze niet ingelost.  Misschien ligt het echt allemaal wel aan mij.  En wat is er dan mis met mij?
Ik pieker me suf.  En ondertussen vertoef ik op mijn eiland. 

10:54 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spons, ruzie, eenzaam, eiland |  Facebook |

07-01-08

Maandag: onbewust ...

 

Het weekend is weeral voorbij.  Nog één weekje werken, en dan trekken we naar Ischgl.  Skiën, après-skiën, ... genieten!  Sinds dit weekend heb ik mijn volledige uitrusting bij elkaar, en ik moet toegeven, qua ski-kleding en materiaal zal ik schitteren als een sneeuwsterretje!  Nu enkel nog die technieken vanonder het stof halen.

Het voorbije weekend had 1 thema centraal: de naweeën van de ruzie van 01/01/'08.  Ik voelde gewoon aan D. dat hij het nog steeds niet verteerd had.  Hij was minder knuffelbaar, minder aanhankelijk, ... een teken dat hij dus nog steeds twijfelde, of piekerde, ...  Ook al ontkende hij staalhard dat hij anders deed, voor die dingen heb ik een sixth sense.
Ik wist niet of ik hem gerust moest laten, of net aanhalen, ...  Geen van beiden bracht een gehoopte verandering.

Zondagmorgen ben ik voor de eerste keer alleen met mijn mountainbike erop uitgetrokken.  Helemaal geëquipeerd met hartslagmeter, Isostar in mijn drinkbus, ... gelijk een echte!  En toen ik daar zo op mijn fietsje zat, overviel me een gevoel van melancholie.  Waarom moet ik zonodig uitzweten dat we ruzie hebben gehad.  Ok, het was geen alledaagse ruzie, en D. is niet gewoon van zo ruzie te maken.  Maar ik verdien het niet om er na bijna een week nog steeds de gevolgen van te dragen.

Helaas boodt zondagmiddag niet de gewenste verlossing.  Want ook dan voelde ik de prikkeldraad tussen ons in zitten.  Geen knuffels, lieve kusjes ...  En zo ben ik zondagavond eerder verbitterd in slaap gesukkeld, en zo ben ik ook vanmorgen opgestaan.  Onbewust had ik me afgesloten.  Chaoot die anders vrolijk, luidruchtig of gewoon taterend en kwakend opstaat, was nu een stille muis.

09:25 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (6) | Tags: ruzie, nasleep |  Facebook |

02-01-08

Woensdag: a bad start ...

D. en ik hebben het jaar slecht ingezet.  Amper 2 uur nadat 2008 zijn oogjes had geopend, zijn we verwikkeld geraakt, in wat achteraf bekeken een banale ruzie was.  Ik was verdrietig en boos, D. was nóg bozer, en to tell you the truth, ik weet nog steeds niet waarom.

Na wat roepen en tieren, zijn we dan uiteindelijk in bed gekropen.  As usual: elk aan zijn kant, zwijgend, zuchtend, huilend (ik dan) ...  Maar mijn lieve schat, is onder de morgen dan toch stilletjes verhuis naar mijn kant, waar we het dan uitgebreid hebben goedgemaakt ... kiss & make up!

Blij dat de dagen van kussen, wensen en vreten en zuipen achter de rug zijn.  Helaas, blijkbaar is het hier in de firma de gewoonte om op 2 januari iedereen een gelukkig jaar te kussen ... 130 x 3 = frustrating, boring en af en toe ook disgusting!!!
Ach ja, dat hebben we dan ook weeral gehad!

By the way, één superpositieve noot in het feestgedruis: de zus van D. is zwanger, dus wij worden nonkel en tante ... :-D

16:33 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zwanger, nieuwjaar, ruzie |  Facebook |

14-12-07

Vrijdag: ...

5Als je me nu zou vragen hoe het gaat, dan zou ik je niet kunnen antwoorden.  Simpelweg omdat enkele dingen heel goed gaan, en andere dan weer niet.

Ik ben aan het solliciteren geslagen.  Na veel vijven en zessen, heb ik dan toch mijn Cv op de gebruikelijke websites gezet, en ik ben behoorlijk geschrokken van de hoeveelheid aan reacties.  Vandaag ga ik voor een tweede keer langs bij een bedrijf dat me wel aanspreekt.  De knoop moet snel worden doorgehakt zeiden ze.  En dat brengt me nu juist weer aan het twijfelen.  Is het hier dan zo slecht?  Tja, het bedrijf zelf spreekt me wel aan, mijn bloemkool-borsten-diensthoofd veel minder, mijn loon is ook niet noemenswaardig ...  Maar wéér veranderen van werk?  Wéér een lijntje meer op mijn Cv?
We zien wel.

Ik ben kwaad op D.  Gisteren kreeg ik een reactie op een plagerijtje, en die reactie heeft een slechte nasmaak.  En alsof dat nog niet genoeg is, hij begrijpt niet waarom ik boos ben.
Vannacht hebben we elk aan onze kant geslapen.  In plaats van elkaars warmte op te zoeken, lagen we liever te rillen op de rand van het bed.  Lichamelijk, maar ook mentaal zo ver weg van elkaar.  En ook vanmorgen gleed er geen hand over mijn rug, geen zachte lippen in mijn hals, opnieuw een kilte ...
Als ik niet met een knuffeltje of een kus over de brug kom, dan blijft de nevel tussen ons in hangen.  En dat is nu nog steeds het geval.

08:54 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: ruzie, onbegrip, solliciteren |  Facebook |

27-10-07

Zaterdag: nasmaak

We hebben ruzie gehad.  Gisterenavond.  Ik heb geen zin om details neer te schrijven, ze zijn slechts een nuance van wat er écht werd gezegd.  Tenminste, dat is mijn visie.

Vanochtend werd er niks meer over gezegd.  Maar we dansten er omheen als vuurvliegjes rond de vlam.  Ik ben er zeker van dat het ook nog bij hem nazinderde.  Meestal ben ik 's ochtends alles vergeten, als het om een banale ruzie gaat tenminste.  En dat was het misschien ook voor hem: banaal.  De laatste week hebben we niet één avond écht voor onszelf gehad, iedere weekavond hadden we iets op het programma.  Dus had ik gehoopt om vrijdagavond de schade in te halen.  Helaas.  Hij zag de teleurstelling, hoe goed ik ze ook probeerde te verbergen.  Het hek was van de dam.  Hij kon het niet hebben.  "Binnenkort doe ik alleen nog mijn goesting" is het zinnetje dat me niet loslaat.  Ik stond in het deurgat aan de grond genageld.  Sprakeloos.  Tranen rolden over mijn wangen.  Mijn hoofd tolde.  "Het is altijd wel iets."  Hopla ...  En ik die de laatste tijd zo fier was over mezelf, ik die zo hard mijn best deed.  Illusies zijn het.  Voor hem is het weeral niet goed genoeg.  Ik ben niet goed genoeg.

Ben ik te druk, ben ik te aanhankelijk, ben ik niet lief genoeg, is het huis niet netjes genoeg, kook ik niet lekker, vindt hij me niet meer aantrekkelijk, ...

Helemaal in het begin, had ik moeite met het feit dat hij zo ondersteboven van me was.  Nu lijkt dat zó ver weg.  Misschien dacht hij dat hij na een redelijk kille relatie een aanhankelijk en gevoelig meisje nodig had, maar beseft hij nu dat hij zelf zo niet is. 

Ik voelde me teveel.  Mocht ik gekund hebben, ik liet mezelf verdwijnen.  Ik had mezelf weeral eens verkeerd ingeschat.  Mijn zelfbeeld zakte weer onder het vriespunt.

Waarschijnlijk vindt hij het belachelijk, dat ik zoveel belang hecht aan een zinnetje.  Maar hey that's me.  En misschien zijn we dan toch niet gemaakt voor elkaar?

08:58 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ruzie, verdriet, banaal |  Facebook |

22-10-07

Maandag: so wrong

Hoe komt het toch dat elke keer als ik vertel over hoe goed het momenteel wel gaat tussen ons, er een paar dagen later weer een haar in de boter zit?

Gisterenavond kwam hij thuis met mijn vader en broer na een dagje VIP-cyclocross in Kalmthout.  Hij zag er uit om op te eten.  Super gekleed in G-star outfit, haartjes in de plooi, ...  Maar van zodra hij binnen was hing er spanning.  Eerst een steekje onder water over mijn gewicht.  Ok, misschien niet slecht bedoeld, maar het was raak.  Daarna aan tafel had ik het gevoel dat hij alles wat ik zei moest afdoen als overdreven of onwaar.  Ik veronderstel dat ik ondertussen al lichtgeraakt was geworden.

Thuis gekomen escaleerde de boel, en kreeg ik de boodschap "shut up".  Vanmorgen was de spanning nog steeds te snijden, want op het eerste wat ik zei, kreeg ik meteen een sneer.

Het doet pijn, want ik zat met een goed gevoel in mijn buikje.  And once again, I failed.  Ik zag het aan zijn blik, zijn ogen, ze spraken boekdelen.  Ze keken zoals ze een aantal weken geleden keken, geambeteerd, alsof ik een irritant iets was dat eigenlijk in de weg liep.

Als klap op de vuurpijl, had ik gisteren in een verliefde bui briefjes opgehangen.  Eén in de schoenkast, ééntje op de badkamerspiegel en ééntje op zijn computer.  Om hem te vertellen hoe graag ik hem zie.  Die hebben dus hun effect gemist, hij heeft er zelfs niks over gezegd.

Ik heb hem vanmorgen dan toch maar een dikke knuffel gegeven, en een hoop lieve zoentjes, maar de situatie blijft tussen ons in hangen als een dikke dichte mist.  Ik ben met lood in mijn schoenen in mijn auto gestapt en ben als een zombie naar het werk gereden.  En zo zit ik hier nog steeds.  Zombie te wezen ...

08:35 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: verdrietig, ruzie, briefjes |  Facebook |