07-01-08

Maandag: onbewust ...

 

Het weekend is weeral voorbij.  Nog één weekje werken, en dan trekken we naar Ischgl.  Skiën, après-skiën, ... genieten!  Sinds dit weekend heb ik mijn volledige uitrusting bij elkaar, en ik moet toegeven, qua ski-kleding en materiaal zal ik schitteren als een sneeuwsterretje!  Nu enkel nog die technieken vanonder het stof halen.

Het voorbije weekend had 1 thema centraal: de naweeën van de ruzie van 01/01/'08.  Ik voelde gewoon aan D. dat hij het nog steeds niet verteerd had.  Hij was minder knuffelbaar, minder aanhankelijk, ... een teken dat hij dus nog steeds twijfelde, of piekerde, ...  Ook al ontkende hij staalhard dat hij anders deed, voor die dingen heb ik een sixth sense.
Ik wist niet of ik hem gerust moest laten, of net aanhalen, ...  Geen van beiden bracht een gehoopte verandering.

Zondagmorgen ben ik voor de eerste keer alleen met mijn mountainbike erop uitgetrokken.  Helemaal geëquipeerd met hartslagmeter, Isostar in mijn drinkbus, ... gelijk een echte!  En toen ik daar zo op mijn fietsje zat, overviel me een gevoel van melancholie.  Waarom moet ik zonodig uitzweten dat we ruzie hebben gehad.  Ok, het was geen alledaagse ruzie, en D. is niet gewoon van zo ruzie te maken.  Maar ik verdien het niet om er na bijna een week nog steeds de gevolgen van te dragen.

Helaas boodt zondagmiddag niet de gewenste verlossing.  Want ook dan voelde ik de prikkeldraad tussen ons in zitten.  Geen knuffels, lieve kusjes ...  En zo ben ik zondagavond eerder verbitterd in slaap gesukkeld, en zo ben ik ook vanmorgen opgestaan.  Onbewust had ik me afgesloten.  Chaoot die anders vrolijk, luidruchtig of gewoon taterend en kwakend opstaat, was nu een stille muis.

09:25 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (6) | Tags: ruzie, nasleep |  Facebook |