21-01-08

Maandag: Schimmen ...

Na een weekje skiën in Ischgl, ben ik weer op post.  Onbegrijpelijk hoe ik mijn blog heb gemist.  's Nachts typte ik in gedachten een verslagje van mijn dag.

Maar vandaag ben ik weer op post.  Na een woelige nacht van gepieker en getob.  Jawel, jawel, de plooien waren gladgestreken.  Maar ... 

Het lijkt alsof mijn hoofd op ontploffen staat, en ik zou zo graag even de stekker uittrekken en even aan niets denken.  Mijn kronkels maken alles tot chaos, en my God dit moet er even allemaal uit.  Ik wil er niet over praten want dan klinkt mijn gedachtengoed zo banaal, terwijl het voor mij echter alles behalve een banaliteit is.

Gisteren stootte ik toevallig op een mail van zijn ex.  Ik was nieuwsgierig (that's just me) en opende hem.  Het was een gewone mail over een oude rekening ofzo, details zijn me ontgaan, maar de aanhef van haar mail brandde in mijn netvlies: "hey mop".  Op het moment dat ik het las, had ik niets liever gewild dan de klok te kunnen terugdraaien.  Waarom had ik nu op enter gedrukt?  Mijn maag keerde, en de tranen bolden over mijn wangen.  "mop" het klonk zó vreselijk intiem, en ik, ik voelde me een buitenstaander.
Later werd ik razend, en ben ik maar gaan uitwaaien, ik wilde niet thuis zijn als hij thuiskwam van het fietsen.  Ik wilde niet boos worden op hem, zij had hem tenslotte mop genoemd.  Maar hij was wel boos.  Omdat ik wéér jaloers was, hij schreeuwde zelfs aan de telefoon.

Ik heb erover gezwegen, maar vannacht om 3u lag ik klaarwakker in bed.  Die 2 woorden schroeiden mijn hersenen als een hete pook.  De intimiteit ervan raakt me in het diepst van mijn zijn.  Hij is mijn ventje niet meer de hare.  Ik spreek Platsmoel ook niet meer aan met een koosnaampje en vice versa. 

Hij begrijpt het niet.  Dus ik heb het ook opgegeven om er opnieuw over te beginnen.  Hij laat me niet meer weten als hij contact heeft met haar, want hij weet hoe jaloers ik dan ben.  Zelf wil hij ook niet meer weten wanneer ik Platsmoel nog hoor (zelden trouwens), dan kan hij er ook geen last meer van hebben.
Waar zijn we dan in godsnaam mee bezig?
Ok, ik kan erg jaloers reageren.  Ik zie hem graag, ik ben bang hem te verliezen.  Maar ik herinner me dat gezegde over zand in je handen.  Ik mag niet overreageren, want zo drijf ik hem nog verder weg natuurlijk.  Op zich, kan ik ermee leven dat ze elkaar nog horen, maar die mop ...  heeft me bij de keel gegrepen.

Iedereen van onze leeftijd heeft een verleden in de liefde, ik heb zelfs een strafblad in de liefde.  Maar de schimmen uit het verleden kunnen grote kloven creëren, zonder dat ze het misschien zelf beseffen of willen.

09:57 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: schimmen, verleden, ex, mop |  Facebook |

12-11-07

Maandag: lachen

 

Vanochtend raakte ik niet uit bed:

* ventje had heel de nacht lekker warm tegen me gelegen;
* de verwarming stond nog op weekend-module, met als resultaat dat het steenkoud zou zijn beneden;
* vandaag hebben 3 mensen vakantie waarvoor ik back-up mag spelen;
* ik was Mini vergeten tanken (hoewel, dat is eigenlijk een reden om er sneller uit te komen);
*
één keer ik uit bed ben, het weekend écht voorbij is;
* het weer een dag dichter is naar het moment dat ik moet samenzitten met platsmoel (zo heet mijn ex hier voortaan) en zijn ouders (lees: platsmoel en zijn vriendjes).

Jaja, platsmoel, bijna 35 jaar en geboren loser heeft na 7 maanden de kracht nog niet gevonden om gewoon alles met mij te regelen en zo zonder brokken te maken te scheiden van mij.  Hij is gaan uithuilen bij mamie en papie en daarom vinden zij het nodig een meet & greet te organiseren tussen ons en de ouders (my God ...).
Morgen is het dus zover.  Na maanden zie ik hem opnieuw, hem en zijn onuitstaanbare vader: moeial.  Die laatste heeft al achter onze rug afspraakjes gemaakt met het immo-kantoor in verband met ONS huis.  Daarover zal het dus vooral gaan.  Platsmoel zelf wil 5 maanden nadat hij over de gemeenschappelijke IKEA-dressing zei: "pak hem maar mee, ik kan er niets mee aanvangen" toch opeens 500 € cashen.  Want: "het is niet eerlijk".

Het wordt dus een zwarte dag in week 47 van mijn 26ste levensjaar.

Uiteraard hebben we afgesproken op neutraal terrein (my call): een brasserie.  Geen haar op mijn hoofd dat er ook maar aan denkt om na de onderhandelingen nog te blijven om een hapje te eten, maar bij moeial thuis in de living gaan zitten is geen thema.

Naast dat alles, mag ik niet klagen.  Toen ventje me dit weekend vroeg waarom ik zo breed glimlachend rondliep, durfde ik geen kleur te bekennen.  Uit angst dat als ik het zeg, het straks weer helemaal anders wordt.  Alsof ik door het uit te spreken, er meteen een vloek op laat rusten.

Maar het is wat het is.  Ik ben gelukkig.  My God, echt gelukkig.  In mijn relatie met ventje.  Na een woelige periode.  En daarom lachte ik breed.  Gewoon tijdens een autoritje naar de garage, tijdens het ontbijt, als ik hem in bad zie zitten, als ik hem naast me voel liggen, ...  Verdomme, wat zie ik hem toch graag!

 

10:52 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ex, lachen, platsmoel, moeial, ventje |  Facebook |