22-10-07

Maandag: so wrong

Hoe komt het toch dat elke keer als ik vertel over hoe goed het momenteel wel gaat tussen ons, er een paar dagen later weer een haar in de boter zit?

Gisterenavond kwam hij thuis met mijn vader en broer na een dagje VIP-cyclocross in Kalmthout.  Hij zag er uit om op te eten.  Super gekleed in G-star outfit, haartjes in de plooi, ...  Maar van zodra hij binnen was hing er spanning.  Eerst een steekje onder water over mijn gewicht.  Ok, misschien niet slecht bedoeld, maar het was raak.  Daarna aan tafel had ik het gevoel dat hij alles wat ik zei moest afdoen als overdreven of onwaar.  Ik veronderstel dat ik ondertussen al lichtgeraakt was geworden.

Thuis gekomen escaleerde de boel, en kreeg ik de boodschap "shut up".  Vanmorgen was de spanning nog steeds te snijden, want op het eerste wat ik zei, kreeg ik meteen een sneer.

Het doet pijn, want ik zat met een goed gevoel in mijn buikje.  And once again, I failed.  Ik zag het aan zijn blik, zijn ogen, ze spraken boekdelen.  Ze keken zoals ze een aantal weken geleden keken, geambeteerd, alsof ik een irritant iets was dat eigenlijk in de weg liep.

Als klap op de vuurpijl, had ik gisteren in een verliefde bui briefjes opgehangen.  Eén in de schoenkast, ééntje op de badkamerspiegel en ééntje op zijn computer.  Om hem te vertellen hoe graag ik hem zie.  Die hebben dus hun effect gemist, hij heeft er zelfs niks over gezegd.

Ik heb hem vanmorgen dan toch maar een dikke knuffel gegeven, en een hoop lieve zoentjes, maar de situatie blijft tussen ons in hangen als een dikke dichte mist.  Ik ben met lood in mijn schoenen in mijn auto gestapt en ben als een zombie naar het werk gereden.  En zo zit ik hier nog steeds.  Zombie te wezen ...

08:35 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: verdrietig, ruzie, briefjes |  Facebook |