06-09-07

Donderdag: Melancholie

Toen ik vanmorgen de gordijnen opentrok (correctie, optrok, het zijn rolgordijnen) overviel me een gevoel van melancholie.  Hoewel het pas begin september lijkt, ziet de wereld eruit alsof we al putje herfst zijn.  Buiten ruik ik zelfs de geur van de herfst al.  Het was donker, mistig, druilerig, ... en zulk zwaarmoedig weer beïnvloedt ongewild mijn gevoelens.

Geen radio in de auto richting werk.  File?  Verstand op nul en mee aanschuiven, in plaats van de binnenwegen te nemen.  Nadenken, piekeren, tobben, ... vreemd wat dit weer in me losmaakt.

Eigenlijk had ik zin om vandaag in bed te blijven liggen.  Lekker warm onder de wol, dicht bij elkaar.  Om dan op te staan en de helft van mijn dag in mijn pyjama rond te lopen ... koffie drinken, boekje lezen, terwijl de regen tegen de ramen slaat.  Om dan naar buiten te kijken en te mopperen over het weer, maar binnenin stilletjes blij zijn omdat je lekker warm en knus achter het raam zit.

09:20 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: melancholie |  Facebook |

04-09-07

Dinsdag: Rise & Shine

Helemaal uitgeziekt vandaag.  Voor het eerst sinds een week heb ik geen kwaaltjes meer.  Alleen gisteren werd ik sinds lange tijd nog eens gezegend met zengende hoofdpijn en een verfrommeld maagje: migraine.  Ik mag van geluk spreken dat ik er tegenwoordig weinig of zelden last van heb.  En hoe slecht ik me gisterenavond ook voelde, zo fris en monter voel ik me nu.

Mijn ventje is gisteren aan de Ikea-keuken begonnen, en de arme schat heeft alles alleen moeten doen, ik lag als een flauwe zeemvel op de zetel te vegeteren.  Na een tijdje ben ik dan toch naar boven gesukkeld, en als een blok in slaap gevallen.  Tweede keer pech voor hem, want ik heb pas om 2u30 vannacht ontdekt dat hij naast me lag.

Maar nu dus fris en opgewekt en klaar om vanavond wel een pootje uit te steken.

09:41 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-09-07

Maandag: structuur

 

Het gaat beter.  Ik probeer opnieuw structuur in mijn hoofd te krijgen, en automatisch krijg ik ook structuur in mijn leven.  Wat niet wegneemt dat ik altijd ergens een chaoot zal blijven.  De aard van het beestje verander je niet zomaar.  Ik las ergens: "waar orde heerst, ontbreekt talent".

Ik denk dat hij wel merkt dat ik opnieuw mijn plooien kan gladstrijken.  Ergens hoop ik ook dat hij daarom fier op me is, hij hoeft het me niet te zeggen, ik merk het wel.

08:43 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: structuur |  Facebook |

31-08-07

Vrijdag: overpeinzingen

Na het fietsen, plonste hij in het bad dat ik voor hem had laten vollopen.  Ik had kaarsjes aangestoken in de badkamer.  Hij had zich letterlijk leeg gereden, en kon wel een beetje rust gebruiken.  "Zen", noem ik dat dan, ook al weet hij niet wat ik ermee bedoel.  (Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik ook een leek ben als het over "feng shui" toestanden gaat.)

Hij in bad, ik ernaast.  Beetje vertellen over het fietsen, en over de dag die achter ons lag.  Bezweet, haren uit de plooi, ... whatever hij ziet er altijd lekker uit.  Dat mag ik met fierheid verkondigen, ik heb een lekkere vent.

Toen we na onze spaghetti in de zetel lagen.  Zij aan zij, lekker dicht bij elkaar, dacht ik aan de twijfels en onzekerheden die ik enkele uren daarvoor hier op mijn blog had neergepend.  Zag ik spoken?  Want zowel in de zetel, als daarna in bed, lagen we knus bij elkaar.  Ik genoot van zijn lichaamswarmte, van zijn geur, van zijn blote lijf tegen het mijne.  Ik besefte dat ik van dat gevoel te vaak vergeet te genieten.  In mijn angst om hem te verliezen, merk ik opnieuw de kleinere dingen op.  De dingen die me doen smelten, hij doet me smelten. 

Dit is niet zomaar een relatie, ik wil dat het dé relatie wordt.  Ik heb iets unieks in handen, en ik wil dit niet moeten verliezen.  Ook al heeft mijn vorige relatie de nodige littekens nagelaten, ik wil niet dat ze dit beïnvloedt.  Bij hem hoef ik niet altijd de sterke untouchable vrouw te zijn, integendeel, bij hem mag ik mijn zwaktes tonen.  Ik hoef ze niet te maskeren, hij doorziet me toch.  En in plaats van daartegen te vechten, zou ik wat meer naar mijn buikje moeten luisteren.  Het is heus niet belachelijk om toe te geven dat ik verkeerd was, of om in zijn armen te vluchten als ik het even niet meer zie zitten.  Had ik dat natuurlijk maar iets eerder ingezien.  Dan had ik dit blogje niet moeten schrijven.

Misschien moet ik hem dit alles gewoon eens zeggen.  Ik weet dat hij me het liever hoort zeggen dan dat hij het leest.  Misschien maar even die principes, die koppigheid, en de angst om uit mijn rol te vallen opzij zetten.  Mijn hart openen en hem een kijkje gunnen ... die niet waagt ...

 

09:45 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: twijfel, hart, gevoelens |  Facebook |

30-08-07

Donderdag: uithuilen

 

Ik twijfel.  Ik zucht.  Draai me om.  Probeer te slapen.  Ik probeer mezelf te doen geloven dat het komt omdat we allebei ziek zijn.  Pijn en koorts maken een mens lastig.  Ik stel mezelf gerust: it's just your imagination.

Twee volle minuten lang geloof ik mezelf.  Dan breekt de twijfel weer los.  "Het is vast beter als ik wat slaap", hou ik mezelf voor.  Het antibioticum helpt me bij mijn voornemen.  Maar zelfs in mijn dromen duiken mijn onzekerheden op.  Als schaduwen volgen ze mij overal.  Ik droom dat hij thuiskomt en me zegt dat het bij hem over is.  Dat zijn buikgevoel verdwenen is en dat ik moet vertrekken.  Ik mag weliswaar nog even blijven tot ik ben uitgeziekt.

Ik word opnieuw wakker.  Ongewild rollen de tranen over mijn wangen.  Ik kijk naar het kleine schermpje van mijn GSM, ... niets.  "Hij is nog aan het werk, heeft het te druk om zich met jou bezig te houden," zegt mijn hoofd, mijn hart bloedt.

Ik MOET erover praten, dat heb ik hem beloofd.  Maar wat als hij dit alles nu bevestigd?  Wat als mijn gevoel me niet bedriegt?  Dan weet ik waar ik sta.  Beter dat dan de onwetendheid, de onzekerheid, de twijfel, ... die aan me knagen,  die me ziek maken.  Maar mijn woorden blijven binnen, ze veranderen in tranen en rollen over mijn wangen.

Tenslotte is dit alles mijn schuld.  Waarom moet ik altijd mijn willetje doordrijven, discussies in gang steken, ...?  Als ik de lieve, schattige vriendin was geweest, dan zat ik mezelf hier niet te kwellen.

Hij is net weer vertrokken.  Op de fiets.  Even uitwaaien.  "Even weg van mij," denk ik dan.  Terwijl ik naarstig verder typ aan dit relaas, kijkt hij een paar seconden in mijn ogen.  Ik zoek bevestiging in zijn blik, vind die ergens wel.  Wat zeggen die mooie groene kijkers me?  Ik kan het niet lezen.  Ik wil hem vastpakken, hem tegen me aanvoelen, hem horen zeggen dat hij me doodgraag ziet, dat we een toekomst hebben.  Ik wil zijn adem in mijn nek, zijn hand door mijn haren, ...  Maar hij rijdt het hoekje om ... even uitwaaien.  "Even uithuilen," denk ik.

19:24 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: uithuilen |  Facebook |

29-08-07

Woensdag: erover praten

 

Dat er gepraat moest worden, was evident.  Hij had gelijk, er zijn teveel discussies, teveel voor een relatie van amper 6 maanden oud.  Ik wéét dat ik vaak aan de oorzaak lig van die discussies, en ik werk aan mijn impulsieve reacties, écht wel, maar blijkbaar niet hard genoeg.

Dan kwam de waslijst van dingen die hem aan mij stoorden.  Een behoorlijk lange lijst, té lang naar mijn zin, té lang voor een relatie van amper 6 maanden oud.  Dingen waarvan ik weet dat ze af en toe storend kunnen overkomen.  Dingen waaraan ik wil werken.
Onze verwachtingen liggen vaak anders.  Zijn ex(en) waren blijkbaar steevast noeste poetsvrouwtjes (ieder diertje zijn pleziertje), ik ben daarin eerder chaotisch.

En niet alleen daarin ben ik chaotisch, mijn hoofd is één grote chaos.  Misschien weet ik wel waarom.  De laatste zes maanden zijn er zoveel veranderingen geweest in mijn leven, zoveel dingen gebeurd, dingen beëindigd, dingen begonnen, ... en ik heb er de tijd niet voor genomen om dat allemaal te verwerken.  Misschien moet ik deze keer toch eens luisteren, en af en toe tijd nemen voor mezelf, zoals hij voorstelde.  Misschien moet ik daar maar eens werk van maken, van ik-tijd.

Praten, is niet mijn sterkste troef.  Niet meer, vroeger wel.  In een vorig leven was ik de grote prater, en zweeg de tegenpartij.  Tot ik op een gegeven moment besloten heb om ook maar te stoppen met praten, het loste niks op en het veranderde niks.  Daarom heet dat nu ook "vorig leven".
Nu lijkt het alsof ik mijn gevoelens en gedachten niet meer kan vertalen naar spreektaal.  Ik vind de woorden niet om ze uit te leggen.  And yet another frustrating issue is born.  Niet alleen voor mij, ook voor hem.

Hoe voel ik me nu?  The day after?  Redelijk slecht.  Onzeker.  Bang.  Twijfelend.  Ik heb het gevoel alsof ik hem elk moment kan verliezen.  Dat wil ik niet, dat kan ik niet.  Misschien heb ik al teveel bruggen opgeblazen?  Maar dan zou hij het me wel gezegd hebben?  Of niet?
Toen hij zei dat we, als het toch niet zou lukken tussen ons, wel vrienden konden blijven, leek ik het te horen donderden in Keulen.  Hoewel ik het onderwerp had aangesneden, had hij er blijkbaar ook al over nagedacht.  Hoe het verder zou moeten als we uit elkaar zouden gaan.

Ik wil hem niet kwijt.  Whatever it takes.  Ik wil dit niet verliezen, deze relatie, dat gevoel, zijn blik, zijn warme handen, zijn armen om me heen, zijn lippen op de mijne, zijn stem in het donker, de geborgenheid, de intimiteit, het passionele, ...  helaas ligt dat niet alleen in mijn handen.

11:16 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: twijfel, onzekerheid |  Facebook |