26-06-08

Schemerzone

Voor jou gaat het echt niet meer.  Zo blijkt.  Je gelooft niet dat we onze problemen kunnen oplossen.  Je vraagt mijn mening.  Wat doet die er nog toe?  Ik weet dat als D. zijn standpunt heeft, hij niet meer van gedacht verandert.  Zo ben je nu éénmaal.  Je vraagt opnieuw mijn mening.  Ik zeg dat ik deze relatie nog een kans wil geven.  Je zwijgt.  Ik kan mijn tranen niet bedwingen en loop weg.  Ik kan je even niet meer rondom mij verdragen.  Er flitst vanalles door mijn hoofd, flashbacks van een verliefd koppel, en een vooruitblik op een appartementje waar ik elke avond alleen in bed lig.  "Ik moet iets vinden waar ik één van de katten mee naartoe kan nemen" bedenk ik.  Maar wat moet ik dan met de andere?  Het zijn tenslotte allebei mijn poezen.  Je vraagt of ik boos ben.  Ik kijk je aan met een betraand en rood aangelopen gezicht.  Ik zeg dat ik verdriet heb omdat ik je nu echt kwijt ben.  Jij zegt dat tranen niks oplossen.

In bed vraag je opnieuw mijn mening.  Wat wil je dat ik zeg?  Waar peil je naar? 
[Onze limieten zijn te verschillend, zeg je, wat opruimen betreft.  Is dat een reden om ermee te stoppen?  En oh ja, we eten 's avonds ook zo laat.  Ik kan mijn oren niet geloven.  Maar evenzeer wijs ik mezelf die fouten toe.  Hoe vaak ruim ik niet iets op dat jij laat liggen?  Ik weet dat je een stressy job hebt, voor mij is dat geen moeite.  Ik doe het omdat ik je graag zie.]

Toch kruip ik weer tegen je aan.  Je protesteert niet.  En zo is het weer ochtend.  Je was vroeg weg.  Ik stuurde je een sms: zjg (nvdr: zie je graag), en je stuurde meteen terug: iuo (ik u ook).  En toch voel ik me nog ellendig.

 

09:29 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-06-08

Long time ... no change

100 keer heb ik er al aan gedacht om hier opnieuw wat te posten.  Elke keer om te zeggen dat we eindelijk op het juiste spoor zaten.
Maandagavond nog, toen we op de motto zaten, toen we terugkwamen uit Gent.  Waar we samen op een terras genoten van een Desperados en een Mexicaanse hap.  Waarbij ik achterop je motto zat, je stevig vasthield, en besefte dat ik je zo graag zie.  Toen je 's avonds in bed, met je handen naar me zocht, en ik tegen je aan kroop.  Om samen zalig in te dommelen.

Gisteren weer ruzie.  Banaliteiten.  Je was ambetant.  Waarom?  Geen idee.  Ik werd ambetant.  Waarom?  Omdat jij al ambetant was.  Ik rijd weg, zeg dingen die ik niet meen, alsof er opeens een andere stem uit mijn mond komt.  Dan ga ook jij weg.  Ik smeek je aan de telefoon om terug te komen.  Je wordt nog ambetanter, je weigert.  Ik huil ... grote dikke tranen.  Een vriendin belt, we spreken af.  Terrasjes doen in S. maar het heeft niet het gehoopte effect.  Ik zit daar, tussen alle "teenagers" die eruit zien alsof ze uit een MTV-clip ontsnapten.  Ze maken plezier, mensen lachen en praten.  Zijn benieuwd naar wie ik ben.  Ik verplicht mezelf te lachen, mee te praten, maar in mijn hoofd zit jij.  Ik mis je.

Ik kom terug naar huis.  Je zit in het donker naar de TV te staren.  Je ogen zijn boos, en je gezicht uitdrukkingsloos.  Je bent nog ambetant.  Je vindt het verkeerd dat ik "op café" ben geweest.
Ik had de ringen die ik ooit (toen we nog zo verliefd waren samen) van je had gekregen in de badkamer laten liggen.  Je hebt ze weggenomen.

Is het echt voorbij?  Zoetje?

Ik heb vannacht gedroomd dat we uit elkaar gingen.  En toen ik wakker werd, besloop me de gedachte dat het deze keer wel eens echt zou kunnen zijn.  Dat ik binnenkort moet wakker worden zonder jou.  Moet leven zonder jou.

Ik zie je zo graag dat het pijn doet.

09:34 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |