27-02-08

Woensdag: extremen

Als rasechte chaoot, bestaan mijn gedachten en gevoelens in moeilijke tijden uit extremen.  De ene tijd ben ik er rotsvast van overtuigd dat ik beter alleen kan verdergaan, op andere momenten vind ik dat we nog niet genoeg geprobeerd hebben, en dat we (ook al draaien we vierkant) toch moeten blijven vechten voor ons.

Erg vermoeiend is dat, zo héén en wéér vliegen tussen wit en zwart, terwijl ik liever de grijze tinten verkies.

We zijn een weekendje weggeweest, hebben in een 4-sterren hotel geslapen en zijn poepsjiek gaan dineren in een restaurant met een Michelin-ster.  We hebben gepraat, geknuffeld, ...  Het was een zalig weekend.  Ik wil hem niet kwijt.  Zijn pretoogjes, zijn lach, zijn (vaak) flauwe moppen, ... ze doen me smelten.  Hoe kwaad ik ook op hem kan zijn, zo gek ben ik ook van hem.  Het doet me denken aan Alicia Keys: "I keep on falling in and out of love with you, I never loved someone the way that I love you.  How do you give me so much pleasure and cause me so much pain ..."

In eerste instantie dacht ik dat het beter zou zijn om te doen alsof er niets aan de hand was.  Gewoon wat verdoofd rondlopen is inderdaad comfortabel, maar het lost het probleem niet op.

Dus, ik ga eraan werken ... werken aan ons.  En ook aan Chaoot ... niet dat ik mezelf wil gaan veranderen, maar er is nog werk aan de winkel.  Kom op kind, volwassen worden.

18:26 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-02-08

Vrijdag: numb

12:07 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-02-08

Donderdag: breek de stilte

Het is stil geweest op mijn blog.  Enkel hier dan, want in mijn hoofd woedt een heuse chaos.  Het lijkt soms The neverending story, en ik wacht tot Het Niets me stilaan komt opslokken.

Nee, ik was niet bezig met gelukkig zijn, integendeel.  D. en ik hebben voor de zoveelste keer nog maar eens ruzie gemaakt over futiliteiten.  Er worden uitspraken gedaan die kwetsen, dingen gezegd die invreten als salpeterzuur en dagen lang ronddwalen in de eindeloze gangen in mijn hoofd.
Ik heb zelfs op punt gestaan weg te gaan met een klein sportzakje vol kleren, mijn tandenborstel en pilstrip.  Maar mijn hart weigert mijn hoofd te volgen.

Ik ben zaterdag naar huis geweest om mijn moeder in te lichten over de situatie.  Kwestie van dat ze me kan verwachten als ik plots met dat domme sportzakje voor haar deur sta.  Moeders voelen zoiets altijd aankomen, met haar immens grote voelsprieten had ook de mijne al iets in de mot.  Het deed goed te horen dat als ik wou, ik terug welkom was in het nest.

Maar ik kan hem niet loslaten, die D. van mij.  En hij mij blijkbaar ook niet.  Ik merk het aan hem, dat het hem pijn zou doen als ik zou besluiten uit ons leven te stappen.  Hij laat het merken met kleine dingen.  Het charmeert me.

En toch ... er is iets weg bij mij.  Het ultieme gevoel van geborgenheid, de gedachte van dit is het  is weg.  Plots lijkt alles zo hard.  Vandaag zijn we nog samen, maar morgen lig ik misschien alleen in een bed in mijn ouderlijke thuis.  Er zijn geen garanties in de liefde.

Oh ja, voor ik het vergeet: Happy Valentinesday!

09:42 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (5) | Tags: pijn, eenzaamheid, relatie |  Facebook |