14-02-08

Donderdag: breek de stilte

Het is stil geweest op mijn blog.  Enkel hier dan, want in mijn hoofd woedt een heuse chaos.  Het lijkt soms The neverending story, en ik wacht tot Het Niets me stilaan komt opslokken.

Nee, ik was niet bezig met gelukkig zijn, integendeel.  D. en ik hebben voor de zoveelste keer nog maar eens ruzie gemaakt over futiliteiten.  Er worden uitspraken gedaan die kwetsen, dingen gezegd die invreten als salpeterzuur en dagen lang ronddwalen in de eindeloze gangen in mijn hoofd.
Ik heb zelfs op punt gestaan weg te gaan met een klein sportzakje vol kleren, mijn tandenborstel en pilstrip.  Maar mijn hart weigert mijn hoofd te volgen.

Ik ben zaterdag naar huis geweest om mijn moeder in te lichten over de situatie.  Kwestie van dat ze me kan verwachten als ik plots met dat domme sportzakje voor haar deur sta.  Moeders voelen zoiets altijd aankomen, met haar immens grote voelsprieten had ook de mijne al iets in de mot.  Het deed goed te horen dat als ik wou, ik terug welkom was in het nest.

Maar ik kan hem niet loslaten, die D. van mij.  En hij mij blijkbaar ook niet.  Ik merk het aan hem, dat het hem pijn zou doen als ik zou besluiten uit ons leven te stappen.  Hij laat het merken met kleine dingen.  Het charmeert me.

En toch ... er is iets weg bij mij.  Het ultieme gevoel van geborgenheid, de gedachte van dit is het  is weg.  Plots lijkt alles zo hard.  Vandaag zijn we nog samen, maar morgen lig ik misschien alleen in een bed in mijn ouderlijke thuis.  Er zijn geen garanties in de liefde.

Oh ja, voor ik het vergeet: Happy Valentinesday!

09:42 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (5) | Tags: pijn, eenzaamheid, relatie |  Facebook |

Commentaren

Maar meid toch, ik ken het gevoel, Vriend en ik hebben al vaak op elkaar geschreeuwd dat ik dacht, nee, dit is het niet, ik pak alles mee en ben ermee weg... Maar als je het allebei niet wil opgeven? Dat is het ultieme teken dat het nog geen tijd is om je koffers te pakken. Het enige wat je jezelf moet afvragen is: word ik er nog steeds gelukkig/beter van...?

Gepost door: saartje | 14-02-08

Ben blij je eindelijk terug te horen/lezen, we werden met zijn allen wat ongerust...Alleen jammer dat het dit soort post moest worden natuurlijk...Veel zinnigs kan ik er niet op zeggen, alleen jullie kunnen die beslissingen nemen...Probeer er zo rustig mogelijk over na te denken, tijd brengt raad...

Gepost door: Nina | 14-02-08

Ik ben alleszins wat gerustgesteld jou terug te lezen.Wat jouw situatie betreft,heb ik deze week tijdens de film "the Mexican" dé quote gehoord.
When two people really love each other,when do they come to the point where they say,ok that's it,it's enough?
Op het einde van de film zien ze in dat dat moment er niet komt zo lang we leven.
Geniet van valentijn en geloof in de liefde,de relatie en dat het gras aan de andere kant niet groener is.
Knuf

Gepost door: Peggy | 14-02-08

Een dikke knuffel meisje... er gaat wel vanalles door mijn hoofd, maar wat voor zin heeft het om mee te bedenken hoe het kan/zou verder gaan. Daarom een welgemeende knuffel en gewoon de hoop dat er duidelijkheid komt, anyway, anyhow...
X

Gepost door: Lentesneeuw | 15-02-08

Volhouden Dag Chaootje,

Niet makkelijk, al tijdje geleden dat je gepost hebt. Laat de wind eens door je hoofd waaien zou 'k zeggen ;-) Alles op een rijtje. Beetje schreeuwen kan nooit kwaad, het is pas fout als er totaal niet meer geschreeuwd word, als je enkel nog maar een muur van stilte vind tussen 'ons'. K'hoop dat jullie eruit raken.
Houden van, houden van,....

Gepost door: Koen | 20-02-08

De commentaren zijn gesloten.