29-01-08

Dinsdag: ik wil niet dat je weggaat

  Ik weet dat je soms twijfelt
  Dat het soms niet meer gaat
  De wanhoop staat geschreven
  Op je gelaat

  Je wil wel maar je kan niet
  Of toch niet helemaal
  Net of je staat te zingen
  Voor een lege zaal

  Maar 'k wil niet dat je weggaat
  'k Wil niet alleen
  Ik wil niet dat je weggaat
  'k Wil niet alleen
  Ik wil niet dat je weggaat

  Ik weet dat je soms weg wil
  Want de maat is weer vol
  Er gebeuren rare dingen
  En je hoofd slaat op hol

  Je denkt wel maar je weet niet
  Of je blijven zou
  Maar ik kan niet en ik wil ook niet
  Zonder jou

  Je lacht wel maar je zegt niet veel
  Net of ik je in tweeën deel
  Een helft komt niet op toeren
  De andere teveel

08:32 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (9) | Tags: clouseau, eenzaam |  Facebook |

28-01-08

Maandag: balen

 

Ik had het kunnen denken.  D. liep vorige week te hoesten en te proesten wegens een serieuze ontsteking op zijn luchtwegen, en tja, wie bij de hond slaapt ...  En alsof dat nog niet volstaat, heb ik ook een lichte darm-ontsteking, wat resulteerde in misselijkheid en oh nee weer diarree.

Dus vannacht, neus potdicht, keelpijn, hoofdpijn, slijmen en nog wat van dat lekkers.  Ik leek wel dichtgeslibd.  Uit angst voor ontstoken amandelen heb ik na een grondig zelfonderzoek (zaklamp + spiegel) toch maar wijslijk besloten om een dokter op te zoeken.  Dankzij de spasmen in mijn darmen ben ik dan vanmorgen even flauwgevallen, jaja met mijn hoofd op de salontafel.  Lekker!

"Amai chaootje, sinds jij gestopt bent met roken, heb je niet anders dan ontstekingen op je luchtwegen."
"Ik zal terug moeten beginnen vrees ik!"
"Schrijf ik je een pakje voor?"
"Is goed, maar wel mentol light hé?"

Uiteindelijk (ook al had ik een attest voor 2 dagen zalig nietsdoen) ben ik na het doktersbezoek toch braafjes naar het werk gereden. Zó ziek ben ik nu ook weer niet, en wie weet kan ik Bloemkoolborst nog wat treiteren.

Maar ik voel me wel bweuk en bovenal komt ook de time of the month eraan.  Lekker, wat hormonen en stemmingswisselingen kunnen er ook nog wel bij.  Happy happy joy joy.

Met andere woorden, ik heb een kutdag.  Eéntje van de ergste soort dan nog wel. 

15:29 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-01-08

Woensdag: daydream

 

Hmm...  Nina heeft me opgezadeld met een nieuwe stok.  Op het eerste zicht a piece of cake, maar algauw besefte ik dat het geen sinecure is; je droomdag, droomjob, ... beschrijven als je een bad-hairday hebt.

Dus, here we go ...

7:00 ** D. en ik worden gewekt door poezepootjes op het dekbed, het zonnetje glipt binnen langs de gordijnen, het belooft een warme juni-dag te worden.

7:10 ** D. springt de douche in, terwijl ik de ontbijttafel dek in onze vanille-kleurige keuken met de grote donkergrijze natuursteentegels.  Vers fruitsap, malse boterhammetjes, een heerlijk kopje Nespresso Capricio.  Aan mijn voeten klinken hongerige poezenkreetjes.  We ontbijten samen aan de massief houten keukentafel, en kijken vertederd naar de 2 katten die ondertussen onze grote tuin onveilig maken.

8:00 ** D. vertrekt naar onze zaak waar we teaken meubelen verkopen, zowel voor binnen als buiten.  Ik nestel me in ons bureau, dat uitkijkt op de tuin en de vijver.  We hebben de muren caramel gekleurd, dat past perfect bij de 2 teaken bureautafels en de witte Apple pc's.  Op beide tafels prijken prachtige witte orchideeën en in de hoek van de kamer staat een longchair naast de massieve boekenkast.  Ik buig me over de facturen die zijn toegekomen, alsook over de facturen die ik nog moet opmaken.  Het belooft een super-jaar te worden, we hebben nu bijna evenveel winstmarge dan gans vorig jaar.

12:00 ** Ik begeef me terug naar de keuken, waar ik een grote krop rode krulsla, 2 tomaten, een rode ui, en een blikje tonijn omtover tot een knapperig zomerslaatje.  Ik grabbel nog gauw het javanais-taartje, dat ik speciaal voor D. heb meegebracht, uit de ijskast en spring in mijn Audi TT Roadster S-line (*).

12:30 ** Ik kom aan op de zaak, en D. en ik kiezen een tafel met parasol uit om samen te lunchen.  We bespreken de winstmarge, en de reis die we in september willen maken.  Na 2 jaar hard zwoegen, hebben we besloten om ons 2 weken lang te laten verwennen op de Dominicaanse Republiek met zijn parelwitte stranden.  We maken plannen voor maandag, onze vrije dag, en dan wordt het stillaan tijd om de werkdag te hervatten.

13:30 ** D. heeft een aantal afspraken met leveranciers en klanten en springt in zijn zwarte Touareg, en ik besluit om de showroom op het benedenverdiep een ander elan te geven.  Ik schik enkele tafels en stoelen anders, en probeer onze nieuwe decoratiespullen een aantrekkelijk plaatsje te geven.

17:45 ** De dag zit erop.  Eén van de verkopers heeft voorgesteld de winkel af te sluiten, en wij keren huiswaarts.  D. opent een fruitige Zuid-Afrikaans wit wijntje en troont me mee naar ons favoriete plekje in de tuin, waar we kunnen genieten van de avondzon onder de kamperfoeli.

19:00 ** D. en ik besluiten de mountainbikes uit te halen, en we rijden naar ons favoriete restaurant.  We kiezen een tafeltje op het terras en bestellen een Salade Homard.  We maken wilde plannen voor de toekomst, en lachen met onze eigen flauwe moppen.  D. bestelt nog een dessert, ik geef me over aan een kuip Amaretto met ijs.

21:30 ** Thuisgekomen stappen we samen in onze grote inloopdouche.  Door de wijn en de zwoele avondwarmte belanden we niet veel later in bed voor een stomende vrijpartij, waarna we opnieuw de douche instrompelen.  Moe maar voldaan, vleien we ons samen in de rieten zetel op het tuinterras, waar ik geniet van een spannende roman, terwijl D. met de laptop op schoot het wereld wijde web bezoekt.

23:00 ** Ik droom zachtjes weg in de armen van D.  Poezenpootjes strekken zich uit, en snurken zachtjes mee.

(*) Audi TT Roadster S-line = is geen droom, maar mijn huidige bolide.  Maar ik vind 'em zo schattig, dat ie wel in m'n droomdag meemag.

Stokje geef ik verder aan Elle en Saartje!

10:31 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (7) | Tags: stokje, dromen |  Facebook |

22-01-08

Dinsdag: jaloezie

 

Ik moet er iets aan doen, aan het groene monster dat me verslindt wanneer er ex'en in het vizier komen.  Of ik nu extreem jaloers ben, of net niet, als de dag komt dat hij ermee wil kappen om welke reden dan ook, zal die jaloersheid me niet redden uit de klauwen van de eenzaamheid.

Ik weet dat D. niet gelooft dat ik daarin kan veranderen.  "je bent nu éénmaal zo, dat kan je niet veranderen" zijn niet bepaald bemoedigende woorden, maar hij zal wel zien ...

Op het werk ben ik eindelijk aan de laatste loodjes begonnen.  En spreekwoordelijk wegen die het zwaarst.  Bloemkoolborst (aka Okselvijver) domineert me (of doet een poging tot) tot ik er knetter van word.  In gedachten verwens ik haar vurig naar één of ander oord van verderf, de hel maar dan nog veel erger ...  My God, wat zou ik haar graag een keer op haar smoel zien gaan.  Letterlijk, figuurlijk, beiden, het maakt me niet uit.  Zo lang het verdomme maar goed zeer doet.

10:17 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: jaloezie |  Facebook |

21-01-08

Maandag: Schimmen ...

Na een weekje skiën in Ischgl, ben ik weer op post.  Onbegrijpelijk hoe ik mijn blog heb gemist.  's Nachts typte ik in gedachten een verslagje van mijn dag.

Maar vandaag ben ik weer op post.  Na een woelige nacht van gepieker en getob.  Jawel, jawel, de plooien waren gladgestreken.  Maar ... 

Het lijkt alsof mijn hoofd op ontploffen staat, en ik zou zo graag even de stekker uittrekken en even aan niets denken.  Mijn kronkels maken alles tot chaos, en my God dit moet er even allemaal uit.  Ik wil er niet over praten want dan klinkt mijn gedachtengoed zo banaal, terwijl het voor mij echter alles behalve een banaliteit is.

Gisteren stootte ik toevallig op een mail van zijn ex.  Ik was nieuwsgierig (that's just me) en opende hem.  Het was een gewone mail over een oude rekening ofzo, details zijn me ontgaan, maar de aanhef van haar mail brandde in mijn netvlies: "hey mop".  Op het moment dat ik het las, had ik niets liever gewild dan de klok te kunnen terugdraaien.  Waarom had ik nu op enter gedrukt?  Mijn maag keerde, en de tranen bolden over mijn wangen.  "mop" het klonk zó vreselijk intiem, en ik, ik voelde me een buitenstaander.
Later werd ik razend, en ben ik maar gaan uitwaaien, ik wilde niet thuis zijn als hij thuiskwam van het fietsen.  Ik wilde niet boos worden op hem, zij had hem tenslotte mop genoemd.  Maar hij was wel boos.  Omdat ik wéér jaloers was, hij schreeuwde zelfs aan de telefoon.

Ik heb erover gezwegen, maar vannacht om 3u lag ik klaarwakker in bed.  Die 2 woorden schroeiden mijn hersenen als een hete pook.  De intimiteit ervan raakt me in het diepst van mijn zijn.  Hij is mijn ventje niet meer de hare.  Ik spreek Platsmoel ook niet meer aan met een koosnaampje en vice versa. 

Hij begrijpt het niet.  Dus ik heb het ook opgegeven om er opnieuw over te beginnen.  Hij laat me niet meer weten als hij contact heeft met haar, want hij weet hoe jaloers ik dan ben.  Zelf wil hij ook niet meer weten wanneer ik Platsmoel nog hoor (zelden trouwens), dan kan hij er ook geen last meer van hebben.
Waar zijn we dan in godsnaam mee bezig?
Ok, ik kan erg jaloers reageren.  Ik zie hem graag, ik ben bang hem te verliezen.  Maar ik herinner me dat gezegde over zand in je handen.  Ik mag niet overreageren, want zo drijf ik hem nog verder weg natuurlijk.  Op zich, kan ik ermee leven dat ze elkaar nog horen, maar die mop ...  heeft me bij de keel gegrepen.

Iedereen van onze leeftijd heeft een verleden in de liefde, ik heb zelfs een strafblad in de liefde.  Maar de schimmen uit het verleden kunnen grote kloven creëren, zonder dat ze het misschien zelf beseffen of willen.

09:57 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: schimmen, verleden, ex, mop |  Facebook |

11-01-08

Vrijdag: dumped ...

 

Na een week van afwezig gedrag, van zowel zijn als mijn kant, probeerde ik gisterenavond in bed een balans op te maken voor mezelf.  Terwijl D. zachtjes naast me lag te ronken (buiten handbereik weliswaar), bekroop me de gedachte dat dit alles misschien de aanloop is naar de ultieme "dump-scène".  Nu de vakantie met mijn ouders voor de deur staat, wil hij misschien nog even wachten, en daarna ... hoppakee: dumped.

Als dat te gebeuren staat, wil ik op zijn minst een klein beetje prepared zijn.  Dus maakte mijn brein overuren, en bedacht ik wat, waar en hoe ik het op mijn ééntje zou rooien.  Ik kwam tot de conclusie, dat ik het wel zou kunnen, dat alleen zijn.  Ik verdien binnenkort een aardige cent, en heb ook een warme thuis waar ik steeds terecht kan.  Maar de gedachte dat ik D. niet meer zou zien, voelen, ruiken, ... is ondraaglijk.

Ik weet niet hoe ik me moet profileren.  Hij keek me raar aan vanmorgen toen ik in het ijle staarde.  Als ik mijn hart wilde volgen, dan knuffelde ik hem halfdood, maar mijn hoofd zei: afstand houden Chaootje.
Uiteindelijk heb ik mijn dump-angst opgebiecht.  Hij vond het maar raar, hoe ik zo dacht, en verzekerde me dat dat helemaal zijn plannen niet zijn.

Maar toch, waarom is het opeens zo anders tussen ons?

11:36 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

08-01-08

Het ken-jezelf-stokje

Met dank aan Lentesneeuw mag ik mezelf hier in onderstaande antwoorden figuurlijk blootstellen aan bloglezend Vlaanderen.

Ok, here we go:

1. Wat wilde je later worden toen je nog een kindje was:

Lerares.  Als kind gaf ik op m'n kamertje steeds les aan een onbestaand en onzichtbaar klasje.  Mijn kleerkast gebruikte ik als bord.
Ik hield een namenlijst bij van mijn fictieve leerlingen, en maakte zelf rapporten.
Het is bij een droom gebleven, en af en toe vind ik dat wel jammer: vooral als de schoolvakanties eraan komen.

2. Wat ben je dan uiteindelijk geworden:

Ik ben begonnen als secretaresse op een groot advocatenkantoor in Antwerpen, en heb daarna het administratieve omgeruild voor een meer commerciële job.  De regelmatige lezers weten dat ik sinds kort een nieuwe job heb, dit wordt er ééntje waar organisatie, coördinatie, klantencontact en deadlines centraal zullen staan.

 Breast Gro

3. Hoe wilde je, als kind, er later uitzien:

Ik had niet echt een beeld van mezelf op latere leeftijd.  Ik vroeg me wel dikwijls af of ik wel groot genoeg zou worden en of ik wel degelijk borsten zou krijgen. Knipoog 
En mocht dat laatste niet zo zijn, dan zou ik non worden.  Dus bad ik als 12-jarige elke avond tot God voor een stevig paar borstjes.  (Gelukkig is het zover nooit gekomen, en ben ik trotse eigenares van een C-cup - thank you God!!!)

4. Hoe zie je er nu uit:

Best ok.  Net als het merendeel van mijn geslachts-genoten, vind ik mezelf te dik, vooral tijdens bepaalde periodes in de maand.
Ik ben dan toch nog gegroeid, en wel tot 1m63, ik heb haar tot op mijn schouders (kleur: peper & zout, niet blond en niet bruin dus); grote groene ogen.  De ene dag stap ik met een gerust hart de deur uit, op andere dagen ontwijk ik elke ruit en elke spiegel.

5. Hoe zag de man van je dromen eruit:

In een ver verleden was ik stapelverliefd op Leonardo DiCaprio.  Alle posters, krantenknipsels, ... bewaarde ik in mijn zelf-gefabriceerde Leo-map.  Elk interview op televisie nam ik op video op. en elke film met hem heb ik vast tientallen keren al kwijlend bekeken.  Hij was mijn teenage-crush.  Na een tijdje heb ik hem dan toch vervangen door een echt vriendje. 

6. En wat is het uiteindelijk geworden:

D. natuurlijk.  Iemand die me inspireert, durft tegenspreken, me toejuicht bij overwinningen en moed inspreekt bij tegenslagen.  Soms kan hij erg hard overkomen, achteraf blijkt steeds dat hij dat om de juiste redenen deed.  Ondanks onze wrijvingen van de laatste dagen, wil ik hem nooit meer kwijt.

De kleine komt eraan!

7. Hoeveel kinderen wilde je later en op welke leeftijd:

Pfoeh...  Ik wilde 1 kind.  Omdat ik het als kleuter vreselijk vond om een broertje te hebben.  Hoewel, achteraf bekeken is een broer hebben nu ook weer het einde van de wereld niet, als ik denk aan de Lego-steden die we indertijd gebouwd hebben, en al het kattekwaad dat we uithaalden...

8. Wat is het uiteindelijk geworden, of zal het uiteindelijk worden:

Dat is voorlopig nog onduidelijk.  Ik heb een tijdje gezworen dat ik er geen wilde.  Want wie wil er in deze tijd nog een kind op de wereld zetten?  Misschien kiezen D. en ik voor een kinderloos leven, maar wie weet zetten we op een dag toch een spruitje op de wereld ... we shall see.

9. Wat was als kind je lievelingseten en wat lustte je totaal niet:

Ik was verzot op "peekespuree met worst" maar dan enkel en alleen om Bomma's wijze.  Want die deed nog een extra klompje boter in de puree.  Wat ik absoluut niet lustte was fruit, je kon me niet erger straffen dan me een glas vers sinaasappelsap voor te schotelen of een mandarijntje.

10. Lust je dat nu nog (niet) of heb je andere favorieten:

Wortelen zijn nog steeds mijn favoriete groente, maar dat zijn ze eigenlijk allemaal.  Fruit is nog steeds not done, maar D. heeft me ondertussen al kiwi's en meloen leren eten.  Verder ben ik gek op pasta's en moussaka.

Voilà, en ik geef mijn stokje graag door aan:
Lucy, Nina en Foxy.

13:55 Gepost door Chaoot in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: stokje |  Facebook |

Dinsdag: spons

 

Gisterenavond in bed vroeg ik hem opnieuw wat er aan de hand was: niets.  Ik vroeg hem: "heb je nu nog last van die ruzie?" antwoord: "ik weet het niet", of "voel je je minder aangetrokken tot mij?" antwoord: "ik weet het niet".  Tja, zover de door hem fel bepleitte "directe communicatie".
Chaoot: "soms begrijp ik je toch niet zenne"
D.: "ik begrijp jou soms ook niet"
Chaoot: "je maakt me zo onzeker"
D.: jij maakt mij ook onzeker"

Hoe kan er nu niets zijn als ik voel dat er iets is.  't Is alsof die ruzie als een spons over onze relatie heeft gewreven, en nu zit alles vol vlekken en vegen.

Gisteren vond ik in een oude GSM onze allereerste berichten aan elkaar.  Het lijkt zo ver weg.  Hij was toen zo halsoverkop en binnenstebuiten verliefd op mij.  Misschien waren zijn verwachtingen te hoog, misschien heb ik ze niet ingelost.  Misschien ligt het echt allemaal wel aan mij.  En wat is er dan mis met mij?
Ik pieker me suf.  En ondertussen vertoef ik op mijn eiland. 

10:54 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spons, ruzie, eenzaam, eiland |  Facebook |

07-01-08

Maandag: onbewust ...

 

Het weekend is weeral voorbij.  Nog één weekje werken, en dan trekken we naar Ischgl.  Skiën, après-skiën, ... genieten!  Sinds dit weekend heb ik mijn volledige uitrusting bij elkaar, en ik moet toegeven, qua ski-kleding en materiaal zal ik schitteren als een sneeuwsterretje!  Nu enkel nog die technieken vanonder het stof halen.

Het voorbije weekend had 1 thema centraal: de naweeën van de ruzie van 01/01/'08.  Ik voelde gewoon aan D. dat hij het nog steeds niet verteerd had.  Hij was minder knuffelbaar, minder aanhankelijk, ... een teken dat hij dus nog steeds twijfelde, of piekerde, ...  Ook al ontkende hij staalhard dat hij anders deed, voor die dingen heb ik een sixth sense.
Ik wist niet of ik hem gerust moest laten, of net aanhalen, ...  Geen van beiden bracht een gehoopte verandering.

Zondagmorgen ben ik voor de eerste keer alleen met mijn mountainbike erop uitgetrokken.  Helemaal geëquipeerd met hartslagmeter, Isostar in mijn drinkbus, ... gelijk een echte!  En toen ik daar zo op mijn fietsje zat, overviel me een gevoel van melancholie.  Waarom moet ik zonodig uitzweten dat we ruzie hebben gehad.  Ok, het was geen alledaagse ruzie, en D. is niet gewoon van zo ruzie te maken.  Maar ik verdien het niet om er na bijna een week nog steeds de gevolgen van te dragen.

Helaas boodt zondagmiddag niet de gewenste verlossing.  Want ook dan voelde ik de prikkeldraad tussen ons in zitten.  Geen knuffels, lieve kusjes ...  En zo ben ik zondagavond eerder verbitterd in slaap gesukkeld, en zo ben ik ook vanmorgen opgestaan.  Onbewust had ik me afgesloten.  Chaoot die anders vrolijk, luidruchtig of gewoon taterend en kwakend opstaat, was nu een stille muis.

09:25 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (6) | Tags: ruzie, nasleep |  Facebook |

04-01-08

Vrijdag: grmpf

 

De ruzie van dinsdagnacht blijft nazinderen in mijn hoofd.  Nee, ik lieg.  't Is niet de ruzie, 't is de mededeling dat hij twijfelt.  Want nu twijfel ik natuurlijk ook weer.  Elke blik, elke beweging, ... lijk ik te analyseren.  Aan de ene kant zoek ik de bevestiging op, aan de andere kant probeer ik uit te zoeken of ik signalen kan vinden die ik daarvoor misschien over het hoofd heb gezien.

Het is vermoeiend en ongezond, mijn gepieker.  Ik probeer te begrijpen waarom hij weer aan het twijfelen is geslagen.  Als we nu ruzie hadden gemaakt over iets fundamenteels, iets dat onze relatie kan schaden, dan zou ik het misschien kunnen begrijpen.  Maar nee, het onderwerp was zoiets banaal ...  Of is het misschien dat wat hem laat twijfelen?

Fuck!  Nice way to start the weekend ...

15:22 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: piekeren |  Facebook |

03-01-08

Donderdag: kas opfretten

 

D. heeft al enkele dagen last van zijn maag.  Aan iedereen vertelt hij dat het de naweeën zijn van de diverse uitgebreide feestmaaltijden, maar ik weet wel beter.  Hij heeft zich die nacht weer suf gepiekerd over het feit dat we na 9 maanden samen zo'n ruzie kunnen hebben.  Hij twijfelt dus opnieuw.

En ik die dacht dat we op het goede spoor zaten.  Ik die met mijn hoofd weer op de planeet Cupido leefde, omringd door roze wolkjes en appelbloesems ...  Terwijl in reality er getwijfeld wordt over ons.  Over wij.  Over hij en ik.  Over D. en C.

Op mijn smsje (I know, wrong way of communicating) waarin ik hem schreef dat mijn hart brak als ik hoorde dat hij twijfelde, antwoordde hij: "komt wel goed mateke".  Mijn beurt nu om mijn kas op te fretten...

09:19 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (4) | Tags: twijfel |  Facebook |

02-01-08

Woensdag: a bad start ...

D. en ik hebben het jaar slecht ingezet.  Amper 2 uur nadat 2008 zijn oogjes had geopend, zijn we verwikkeld geraakt, in wat achteraf bekeken een banale ruzie was.  Ik was verdrietig en boos, D. was nóg bozer, en to tell you the truth, ik weet nog steeds niet waarom.

Na wat roepen en tieren, zijn we dan uiteindelijk in bed gekropen.  As usual: elk aan zijn kant, zwijgend, zuchtend, huilend (ik dan) ...  Maar mijn lieve schat, is onder de morgen dan toch stilletjes verhuis naar mijn kant, waar we het dan uitgebreid hebben goedgemaakt ... kiss & make up!

Blij dat de dagen van kussen, wensen en vreten en zuipen achter de rug zijn.  Helaas, blijkbaar is het hier in de firma de gewoonte om op 2 januari iedereen een gelukkig jaar te kussen ... 130 x 3 = frustrating, boring en af en toe ook disgusting!!!
Ach ja, dat hebben we dan ook weeral gehad!

By the way, één superpositieve noot in het feestgedruis: de zus van D. is zwanger, dus wij worden nonkel en tante ... :-D

16:33 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zwanger, nieuwjaar, ruzie |  Facebook |