23-11-07

Vrijdag: Attention please!

 

Aandacht, of laat me zeggen, het gebrek eraan, was gisteren het thema huize chaoot.  Wat zeg ik, de ganse week al.


Nee, ik wil niet klagen over D., ik ben er nog steeds van overtuigd dat hij het beste is wat me ooit kon overkomen!  Ik mag ook niet vergeten dat hij me deze week drie (!!) nieuwe handtassen meebracht!  Eén voor één juweeltjes, want smaak, dat heeft ie wel.  Hij is een schatje, mijn schatje.

Maar, ik wil toch zeuren, even giftige gele gal spuwen, zoals alleen vrouwen dat kunnen.  Mezelf beklagen tot mijn zelfmedelijden groot genoeg is.  Wetend dat ik van een mug een nijlpaard maak, en wetend dat ik me nog steeds voel als een nijlpaard, ook al ben ik ondertussen een plateau lager geraakt en week ik nu nog 68 kilo.

Een hele week al, heeft D. na het eten steevast een date met zijn laptop.  Op zich kan het me niet zoveel schelen, zolang ik me ook maar nuttig kan bezighouden met bijzonder interessante taken als afwassen en strijken, of gewoon als een zombie naar één of andere melige soap staren op televisie.  We hoeven niet de hele avond op elkaars schoot door te brengen (alhoewel ... Tong uitstekend), maar ik eis toch graag wat aandacht op.  Al is het maar samen naar "de slimste mens" kijken of praten over koetjes en kalfjes.

  Helaas klonk mijn verzoek bijzonder vaag in zijn dovemansoren.  De laptop bleef netjes op zijn schoot, en ik (koppig als ik ben) wilde niet smeken om wat tijd bij mij door te brengen.  Pyjama aan en hop op weg naar boven.
Ah nee hé, niet gaan slapen!  Nee, D. wilde liefst van al dat we gezellig met z'n drietjes in de sofa zouden hangen.  Sorry, no can do, ik knuffel niet met laptops erbij, zie het maar als vrijen met je sokken aan.

Ik wilde zijn onverdeelde aandacht, zijn ogen op mij gericht, zijn armen om me heen.  Hij wilde surfen op het net, auto's zoeken, ...

Laat ons zeggen dat geen van beiden zijn zin heeft gekregen.  Allebei zeilden we naar een kant van het bed (verbazingwekkend hoe groot ons bed is, meestal liggen we samen op een kleine vierkante meter).  Ik wilde wel in zijn armen kruipen, schuilen voor mijn boze zelf, maar ik wilde de eerste stap niet zetten.  Flink volhouden dat ik écht boos was, laat hem maar over de brug komen als eerste.  En als ie dat dan deed, dan negeerde ik zijn lieve aai over mijn kont.  My God, wat ben ik een koppig diertje.  En hoewel ik mezelf erop betrap, en me ontzettend schaam voor mijn (weliswaar tijdelijke) gevoelloosheid, blijft mijn koppigheid de bovenhand halen.

Zou het de honger zijn?

09:53 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (1) | Tags: aandacht, negeren |  Facebook |

Commentaren

Oh my wat herken ik dit toch ooo zo goed. Ik lees heftig knikkend, zoals alleen vrouwen mekaar kunnen begrijpen. Maar hier en daar komt een kleine guitige glimlach om m'n mond... want geef nu toe, die aai over de kont was toch wel lief he. Een teken van spijt, van erkenning, van bevestiging...
Misschien dat je nog eventjes koppig blijft, maar nu ook weer niet te lang he, meid ;o)

Lieve groetjes***

ps: proficiat met de nieuwe plateau trouwens!!

Gepost door: *** | 23-11-07

De commentaren zijn gesloten.