31-08-07

Vrijdag: overpeinzingen

Na het fietsen, plonste hij in het bad dat ik voor hem had laten vollopen.  Ik had kaarsjes aangestoken in de badkamer.  Hij had zich letterlijk leeg gereden, en kon wel een beetje rust gebruiken.  "Zen", noem ik dat dan, ook al weet hij niet wat ik ermee bedoel.  (Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik ook een leek ben als het over "feng shui" toestanden gaat.)

Hij in bad, ik ernaast.  Beetje vertellen over het fietsen, en over de dag die achter ons lag.  Bezweet, haren uit de plooi, ... whatever hij ziet er altijd lekker uit.  Dat mag ik met fierheid verkondigen, ik heb een lekkere vent.

Toen we na onze spaghetti in de zetel lagen.  Zij aan zij, lekker dicht bij elkaar, dacht ik aan de twijfels en onzekerheden die ik enkele uren daarvoor hier op mijn blog had neergepend.  Zag ik spoken?  Want zowel in de zetel, als daarna in bed, lagen we knus bij elkaar.  Ik genoot van zijn lichaamswarmte, van zijn geur, van zijn blote lijf tegen het mijne.  Ik besefte dat ik van dat gevoel te vaak vergeet te genieten.  In mijn angst om hem te verliezen, merk ik opnieuw de kleinere dingen op.  De dingen die me doen smelten, hij doet me smelten. 

Dit is niet zomaar een relatie, ik wil dat het dé relatie wordt.  Ik heb iets unieks in handen, en ik wil dit niet moeten verliezen.  Ook al heeft mijn vorige relatie de nodige littekens nagelaten, ik wil niet dat ze dit beïnvloedt.  Bij hem hoef ik niet altijd de sterke untouchable vrouw te zijn, integendeel, bij hem mag ik mijn zwaktes tonen.  Ik hoef ze niet te maskeren, hij doorziet me toch.  En in plaats van daartegen te vechten, zou ik wat meer naar mijn buikje moeten luisteren.  Het is heus niet belachelijk om toe te geven dat ik verkeerd was, of om in zijn armen te vluchten als ik het even niet meer zie zitten.  Had ik dat natuurlijk maar iets eerder ingezien.  Dan had ik dit blogje niet moeten schrijven.

Misschien moet ik hem dit alles gewoon eens zeggen.  Ik weet dat hij me het liever hoort zeggen dan dat hij het leest.  Misschien maar even die principes, die koppigheid, en de angst om uit mijn rol te vallen opzij zetten.  Mijn hart openen en hem een kijkje gunnen ... die niet waagt ...

 

09:45 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (0) | Tags: twijfel, hart, gevoelens |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.