29-08-07

Woensdag: erover praten

 

Dat er gepraat moest worden, was evident.  Hij had gelijk, er zijn teveel discussies, teveel voor een relatie van amper 6 maanden oud.  Ik wéét dat ik vaak aan de oorzaak lig van die discussies, en ik werk aan mijn impulsieve reacties, écht wel, maar blijkbaar niet hard genoeg.

Dan kwam de waslijst van dingen die hem aan mij stoorden.  Een behoorlijk lange lijst, té lang naar mijn zin, té lang voor een relatie van amper 6 maanden oud.  Dingen waarvan ik weet dat ze af en toe storend kunnen overkomen.  Dingen waaraan ik wil werken.
Onze verwachtingen liggen vaak anders.  Zijn ex(en) waren blijkbaar steevast noeste poetsvrouwtjes (ieder diertje zijn pleziertje), ik ben daarin eerder chaotisch.

En niet alleen daarin ben ik chaotisch, mijn hoofd is één grote chaos.  Misschien weet ik wel waarom.  De laatste zes maanden zijn er zoveel veranderingen geweest in mijn leven, zoveel dingen gebeurd, dingen beëindigd, dingen begonnen, ... en ik heb er de tijd niet voor genomen om dat allemaal te verwerken.  Misschien moet ik deze keer toch eens luisteren, en af en toe tijd nemen voor mezelf, zoals hij voorstelde.  Misschien moet ik daar maar eens werk van maken, van ik-tijd.

Praten, is niet mijn sterkste troef.  Niet meer, vroeger wel.  In een vorig leven was ik de grote prater, en zweeg de tegenpartij.  Tot ik op een gegeven moment besloten heb om ook maar te stoppen met praten, het loste niks op en het veranderde niks.  Daarom heet dat nu ook "vorig leven".
Nu lijkt het alsof ik mijn gevoelens en gedachten niet meer kan vertalen naar spreektaal.  Ik vind de woorden niet om ze uit te leggen.  And yet another frustrating issue is born.  Niet alleen voor mij, ook voor hem.

Hoe voel ik me nu?  The day after?  Redelijk slecht.  Onzeker.  Bang.  Twijfelend.  Ik heb het gevoel alsof ik hem elk moment kan verliezen.  Dat wil ik niet, dat kan ik niet.  Misschien heb ik al teveel bruggen opgeblazen?  Maar dan zou hij het me wel gezegd hebben?  Of niet?
Toen hij zei dat we, als het toch niet zou lukken tussen ons, wel vrienden konden blijven, leek ik het te horen donderden in Keulen.  Hoewel ik het onderwerp had aangesneden, had hij er blijkbaar ook al over nagedacht.  Hoe het verder zou moeten als we uit elkaar zouden gaan.

Ik wil hem niet kwijt.  Whatever it takes.  Ik wil dit niet verliezen, deze relatie, dat gevoel, zijn blik, zijn warme handen, zijn armen om me heen, zijn lippen op de mijne, zijn stem in het donker, de geborgenheid, de intimiteit, het passionele, ...  helaas ligt dat niet alleen in mijn handen.

11:16 Gepost door Chaoot in Liefde | Permalink | Commentaren (2) | Tags: twijfel, onzekerheid |  Facebook |

Commentaren

veel blogplezier Hallo, ik wil je graag op deze laatste donderdagmorgen van de vakantie welkom heten in het bloggenrijk en hoop dat je hier een fijne tijd
zult hebben . Veel plezier nog verder. Daaaaag!!

Gepost door: steffi | 30-08-07

Ik heb... op je andere blog gereageerd...

Gepost door: Zita | 30-08-07

De commentaren zijn gesloten.